Mostrando entradas con la etiqueta arrythmic dance. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta arrythmic dance. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de junio de 2019

PALAIS IDEAL - CONTEXT COLLAPSE

Fue en una de esas noches polvorientas y metálicas, incapaces de sedimentar recuerdos, cuando lo vislumbré con claridad; El mapa no es el territorio. El francés tenia razón.
Desde el rincón, ya no busco tu imagen tras las siluetas espasmódicas de los danzantes. In the caves all cats are grey. Lo que hoy puede ser ocurrente y gracioso mañana mutará a pueril y ridículo. Gracias por la información. El ritmo frenético de Context Collapse es un formidable tsunami devastador.



Step beyond the boundary.
The map becomes the territory.
Each detail incorporated
in realistic models.

Forever avoiding a moment of disconnection.
Improving, engineering a more transparent you.

Thank you for your information.
We’ll let you know just what you’ve chosen.
Your vote has been evaluated.
Your ignorance compensated.

Forever avoiding a moment of disconnection.
Improving, engineering a more transparent you.

It's a context collapse.
It's a context collapse.
Context collapse.

Forever avoiding a moment of disconnection.
Improving, engineering a more transparent you.

It's a context collapse.
Context collapse.

 

sábado, 30 de enero de 2016

Mando Diao- Dance with Somebody

Encara que treguin discos que són castanyes i estiguin més acabats que els mòbils Ericsson, va haver un temps en que Mando Diao feien unes cançons tan espectaculars com necessàries. 

Dance with Somebody et transporta, des dels esbufecs inicials, a un univers paral.lel ple de colors que dura exactament 4 minuts. Temps en el que tot és eufòria, les llums són més boniques i brillants, pots aconseguir qualsevol Itaca que imaginis i, el més important, et busco i em trobes i perdent-me en els teus ulls, sé que tot és cert i estarem segurs en aquest cim sense obstacles ni paranys de cap mena.
  

Break your happy home
Learn to sing along
To the music, to the music
Clap your hands and shake
On a summer's day
To the music, to the music

I'm falling in love with your favourite song
I'm gonna sing it all night long
I'm gonna dance with somebody
Dance with somebody
Dance, dance, dance

I'm gonna dance with somebody

When you're all alone
We become your home
We're the music, we're the music
When your love's away
And you feel betrayed
We're the music, sweet music

I'm falling in love with your favourite song
I'm gonna sing it all night long
I'm gonna dance with somebody
Dance with somebody
Dance, dance, dance

Dance...

I'm falling in love with your favourite song
I'm gonna sing it all night long
I'm gonna dance with somebody
Dance with somebody
Dance, dance, dance

sábado, 17 de enero de 2015

James- Moving On


Please don't get me started
Looking backwards to move on.
Strong yet open-hearted,
Accept leaving when leaving's come.

God didn't see it coming,
Never said I love you, hope you knew.
Now my bags are packed and my sails are tacked
And my course is marked by stars,

[2x]
I'm on my way,
Soon be moving on my way,
Leave a little light on,
Leave a little light on,

Time always unwinding,
All these dead lines in my mind.
Seeds and dreams we planted
Took for granted, didn't prove.

Walking down this road
When my pulse beats slow,
Hope to have you close at hand.
When this cycle ends,
Will it start again?
Will we recognize old friends?

I'm on my way,
Soon be moving on my way,
Leave a little light on,
Leave a little light on.

I'm on my way,
On my way, on my way, on my way,
Leave a light on,
Leave a little light on.

I'm on my way,
Soon be moving on my way,
Leave a little light on,
Leave a little light on.

I'm on my way,
On my way, on my way, on my way.
Leave a light on,
Leave a little light on,
Leave a little light on. 

 

domingo, 24 de noviembre de 2013

Phantogram- Futuristic Casket


I must have died
A thousand times
When I get out
I'll rule the end

I saw your face from a past life
I'm ready to move on
In a futuristic casket
And you're still mine

To work it out
I'll be a hole
She crawls inside
And make my home

I saw you're face in a film tonight
I wanted to touch the screen
I'll never be cruel again

I saw your face in a past life
I'm ready to move on
In a futuristic casket

I saw you're face in a film tonight
I wanted to touch the screen
I'll never be cruel again 


miércoles, 9 de enero de 2013

La Bien Querida- Ceremonia. Una crítica.


Nunca me había llamado demasiado la atención La Bien Querida, de hecho no me gustaban sus 2 álbumes anteriores salvo alguna canción esporádica. Ana Fernández- Villaverde (LBQ) saltó a la palestra casi a la vez que Russian Red, Alondra Bentley, Annie B Sweet, incluso Maika Makovski e incluso alguna más que me dejo. Ya sabemos que cuando algo se pone de moda pues se reproduce con facilidad. Y no es que fuese la propuesta más interesante de todas ellas, precisamente.

Pero con la publicación de su nuevo disco –Ceremonia- empecé a oír un run run de expectación en medios y personas de referencia que considero fiables (no, no hablo de Rockdelux ni de la Pichifork precisamente...) con lo que se despertó mi curiosidad.

Y aquí uno todo valiente enchufa el Spotify (que por algo pagamos el Premium) y esto empieza a sonar y, ostras, este disco suena pero que muy bien y va a merecer de unas cuentas escuchas más.

Pues eso, que ahora que ya lo he oído bastante más me voy a atrever a desmenuzarlo.

El disco empieza con Arenas Movedizas y el golpe en la mandíbula es fulminante, estoy escuchando a Neu! y la primera frase es: no, no puedo soportar cuando te veo con otras... La fina voz de Ana (con un punto que recuerda a Jeanette) enmarcada en el ritmo “motorik” es sencillamente genial. Además la canción está plagada de reproches y no sobrada de cariño.

Seguimos con Luna Nueva, tras lo que parece una canción agradable con la voz de la cantante destacando sobre la instrumentación se esconde una letra que nos habla de dudas en la relación, a mi entender es la canción más floja del disco. De todas maneras, solo es un respiro para prepararnos para el trallazo que forman las 3 canciones siguientes; Hechicera (mi canción preferida del disco) nos cuenta la historia de una bruja que después de mucho tiempo de jugar con los hombres encuentra la horma de su zapato y se enamora irremediablemente, todo esto enmarcado en unos sintetizadores sencillamente irresistibles. Seguimos con Carnaval, esta maravilla de canción dream-pop que esconde una disculpa por no estar a la altura del amor recibido. La siguiente es A veces ni eso, un futuro single perfecto, una guitarra circular que enlaza con con los mejores New Order  e incluso con el Just Like Heaven de The Cure, mientras las letra nos habla de la sumisión a un amor poco correspondido, y yo, aquí haciendo eses de amor con las caderas.

La 2ª parte del disco se inicia con Los Picos de Europa, dura canción que empieza con No tengo ganas de levantarme de la cama y finaliza con todo lo que quiero es dormir, narrando un sentimiento de derrota que todos conocemos (o no?). Desde la primera vez que la oí la hermané directamente con Línea 1 de Los Planetas.

Continuamos con Pelea, con otro estribillo irresistible (como la oigas 2 veces seguidas no te la sacas de la cabeza en todo el día) con otra historia de descompensación amorosa estaba equivocada, pensé que llamarías, creí que me dirías, lo mucho que querías, estar conmigo un rato, mejor toda la vida. Reprochándose el no hacer nada por salvar una relación.

En las 3 canciones que quedan; Aurora, Más fuerte que tu y Mil Veces entramos en la fase “planetaria” del disco. Canciones duras, con letras llenas de odio y rabia y trufadas de efectos sonoros. Está bien claro que en las sesiones que el grupo realizó con los granadinos les vampirizó el alma a estos e incluso la forma de componer, con frases simples pero llenas de veneno destilado en forma de reproches y acusaciones. Dejando a Los Planetas faltos de inspiración y dando tumbos (igual si se empapan bien del disco eligen correctamente el camino a seguir). Entre estas canciones destaca el largo trozo instrumental final de Aurora y el ritmo kraut de Mil Veces a partir del minuto 1:50 que ya no deja de traquetear hasta el final de la canción dejándonos con ganas de más, mucho más.

En definitiva, Ana Fernández-Villaverde y David Rodríguez, es decir La Bien Querida, nos entregan un disco muy arriesgado sustituyendo totalmente la guitarra acústica de sus inicios por unos omnipresentes sintetizadores que marcan la producción del disco, haciendo imposible mantener los pies y la cabezas quietos al oírlo mientras las letras nos van inoculando gota a gota la rabia y la amargura provocada por  las relaciones amorosas que terminan injustamente o que simplemente terminan,

Como he ido repitiendo, el disco se situa en un punto imposible entre Jeanette, el kraut-rock de Neu! y Can, New Order (incluso The Cure) junto con Los Planetas más ácidos y dañinos. Y no solo   Ceremonia es un gran disco sino que incluso se hace corto y eso, es un gran mérito.

Defectos? claro, seguro que los tiene. La portada, sí, eso es un defecto.


OTROS DISCOS: PREMEDITACION, NOCTURNIDAD Y ALEVOSÍA

miércoles, 23 de mayo de 2012

BLOUSE - Time Travel




I was in the future yesterday 
But it looked nothing like this 
It was … than we were kids 
I was in the future yesterday 
But now I’m in the past 
And it keeps taking me back 
Like a decision … come inside 

Time machine’s gone 
We are unfortunate in your head 
Never going down… the time machine comes to land 
Never going down… the time machine comes to 

I was in the future yesterday 
But it looked nothing like this 
It was … than we were kids 
But now I’m in the past 
And it keeps taking me back 

Time machine’s gone 
We are unfortunate in your head 
Never going down… the time machine comes to land 
Never going down… the time machine comes to 

I was in the future yesterday 
I was in the future yesterday 
I was in the future yesterday 
I was in the future yesterday