jueves, 29 de marzo de 2012

KITSCH- OCEÀ

ETS LLUNY, NO HO VEUS? 

Enorme cançó dels Kitsch, que tants cops m'ha acompanyat.




Ets lluny, no ho veus ?

Ets prou lluny per ofegar-te.

A remolc de les onades

el blau se't fa un color estrany,

una boira de sang, d'aigua perversa.

Ets lluny, no ho veus ?

I peses prou per enfonsar-te.

A remolc de les onades

a embranzides vas deixant

el que ens va costar tant: tota una vida.

Quin oceà t'ha tocat per empassar-te ?

Quin oceà has triat per oblidar-me ?

Quin oceà serà la fi del teu viatge ?

Quin oceà ?

lunes, 26 de marzo de 2012

CLOUD CULT - NO ONE SAID IT WOULD BE EASY

Enorme canción de los canadienses Cloud Cult, uno de mis grupos favoritos.




You came up from the ground

from a million little pieces

You're a pretty human being

Yeah you're a pretty human being,


When it all comes crashing down

Try to understand your meaning

No one said it would be easy

This living it ain't easy


And you were sewn together

With a tapestry of molecules

A billion baby galaxies

And wide open spaces


And every thing you need is here

Everything you fear is here

And it's holding you up
It just keeps holding you up


You came up from the ground

From a million little pieces

You're a pretty human being

Yeah you're pretty human being


When it all comes crashing down

Try to understand your meaning



No one said it would be easy

This living it ain't easy 


domingo, 25 de marzo de 2012

ARA JA FA UN TEMPS




Ara ja ha passat un temps des que ens vas deixar però el forat de la teva absència encara continua sent inabastable. No es pot dir res al respecte només que tot plegat és molt injust, no t’ho mereixies i no li donaré més voltes a causes i perqués ja que seria absurd i tampoc ens duria a cap lloc.

Amb aquest garbull vull donar-te les gràcies per tot el que has fet per mi i pel que m’has ensenyat tant a nivell professional, com especialment, humà. El primer està molt bé però és prescindible, en quant al segon vull que sàpiguis que ets un mirall en el que buscaré quan necessiti referències. Encara que també sé que molt possiblement no estaríem d’acord en moltes coses, el teu punt de vista sempre m’ha servit de base per aconseguir una certa coherència.

Potser semblarà una bajanada però noto com encara et segueixes preocupant per nosaltres i, especialment, per mi. No sóc tan ruc com per no voler adonar-me’n.

Sempre que em pregunten dic el mateix: per davant de tot eres una bona persona i tota la resta és secundària.

Hi ha tantes coses que agrair-te que no t’he dit mai i ara ja no seré a temps.

Moltes gràcies, de debò.

sábado, 24 de marzo de 2012

THIS MORTAL COIL - SONG TO THE SIREN



On the floating, shapeless oceans

I did all my best to smile
til your singing eyes and fingers
drew me loving into your eyes.



And you sang "Sail to me, sail to me;
Let me enfold you."



Here I am, here I am waiting to hold you.



Did I dream you dreamed about me?
Were you here when I was full sail?



Now my foolish boat is leaning, broken love lost on your rocks.
For you sang, "Touch me not, touch me not, come back tomorrow."
Oh my heart, oh my heart shies from the sorrow.



I'm as puzzled as a newborn child.
I'm as riddled as the tide.
Should I stand amid the breakers?
Or shall I lie with death my bride?



Hear me sing: "Swim to me, swim to me, let me enfold you."

"Here I am. Here I am, waiting to hold you." 


miércoles, 21 de marzo de 2012

The Temper Trap- No Love Lost





our love was lost

but now we've found it

our love was lost
and hope was gone

our love was lost
but now we've found it
and if you flash your heart
I won't deny it

I promise
I promise

your walls are up
too cold to touch it
your walls are up
too high to climb

I know it's hard
but I can still hear it beating
so if you flash your heart
I won't mistreat it

I promise
I promise

our love was lost
in the rubble are all the things
that you've, you've been dreaming of
keep me in mind
when you're ready
I am here
to take you every time

oh our love was lost
lost, lost, lost, lost....
our love was lost
but now its found 

LOS BATACAZOS CINEMATOGRÁFICOS

Genial enllaç prestat d'El País on parla de les pelis més catastròfiques en taquilla (guixeta pels puristes).

Pelis relacionades;

JOHN CARTER
LA ISLA DE LAS CABEZAS CORTADAS
EL ÁLAMO
LAS AVENTURAS DE PLUTO NASH
SÁHARA
LAS PUERTAS DEL CIELO
MARTE NECESITA MADRES
EL GUERRERO Nº 13
TOWN & COUNTRY
SPACE RACER
STEALTH: LA AMENAZA INVISIBLE
LINTERNA VERDE

M'extranya que no surti Waterworld (aquell engendro amb el Kevin Costner) però.

http://cultura.elpais.com/cultura/2012/03/20/album/1332239570_694002.html#1332239570_694002_1332244956

Exceptuant Las Puertas del Cielo les demés són directament "basura". Parlar ara és molt fàcil, d'acord, però de veritat una peli amb l'Antònio Banderas de prota èpic pot tenir èxit? l'Eddie Murphy fent d'ell mateix altre cop?, una altra de superherois de 3ª divisió lluitant en la promoció de descens a convertir-se en infraherois.

Marte necesita Madres, jajajajaa, cal dir-hi alguna cosa?.

sábado, 17 de marzo de 2012

TELETRANSPORTACIÓ Pumuky- Si Desaparezco

Tancar els ulls
i sentir com una força
m'empeny cap amunt
amb només el vent al meu voltant

Lleugeresa, fragilitat i velocitat
tot això mentre m'allunyo
oblidant les formes físiques
i deixant-me anar satisfet

Tan lluny, tan enllà
seguint el camí dels somnis
buscant les senyals marcades
que em duguin allà on ets


PUMUKY - SI DESAPAREZCO



martes, 6 de marzo de 2012

Blonde Redhead- Elephant Woman



Angel I can see myself in your eyes 

Angel won’t you feel for me from your heart 

Do return my heart to me 
No don’t insist I’m already hurt 


Elephant girl 

It was an accident unfortunate 
Angel threw me like a rubber band
Aiming for the ground 
Why amuse yourself in such way 
No don’t insist I’m already hurt 


Lay me down on the ground softly softly 

Don’t remove my head hurts much too much 


You never return it 

Well I wouldn’t miss it 
I shed no tears for broken me 
You never know it my peace of mind 
my inside and outside are matching 



Why amuse yourself in such a way 

No don’t insist I’m already hurt 
If you ever return it 
Will it break your wings 
Will you shed no tears for broken me 

jueves, 23 de febrero de 2012

PUMUKY- CAUSA VS EFECTO


 
Te busco y no te encuentro
El suelo arde
estoy sediento
Transpirando mares muertos 
que corrompen este viejo cuerpo joven
que se hincha y es difícil de ocultar
a los zombis que vigilan los decorados de tu ciudad
Y sospecho que habrás ido a donde te regalen los oídos
Era lo que te ponía perdido
Buena suerte
amigo
 
A vuestra dulce intimidad yo llamaba mercadear
Con todas esas risas huecas ya podrían levantar 
catedrales donde anunciar con gran reverberación
-Vengo después del no va más
supurando genialidad-
 
Y quién
y quién nos protegerá de tu dolor al caer
y besar el suelo que todos pisamos
El suelo que todos besamos


 

lunes, 20 de febrero de 2012

KURT COBAIN




Gracias al criticado Facebook me acabo de enterar que tal día como hoy, 20 de febrero, nació hace 45 años Kurt Donald Cobain O'Connor conocido para la posteridad como Kurt Cobain.

No voy a hacer una crónica de su vida, para eso están las múltiples biografías, libros y artículos especializados pero sí que quiero hablar de la entrada de este nombre en mi vida así como de su grupo, Nirvana.

Me gustaría, a mí y a mí enorme e insaciable ego, poder decir que conocí a Nirvana gracias al ruidoso y sucio Bleach pero no fue así. Evidentemente que no fue así, en ese caso hubiese sido el único español en conocerles con ese disco (por mucho que alguien diga que los descubrió con el Bleach, no me lo creeré).

A finales del verano de 1991 en Radio-3 empezaron a radiar un tiro de canción, Smells like teen Spirit, y aquello fue imparable; esa angustia en la voz, esos guitarrazos y la rabia y energía que transmitía eran algo nuevo y desconocido para los oyentes de a pie.

Ahora quedaría muy bien diciendo que oí esa tremenda canción y a la 1ª escucha me convencí en fiel seguidor de Nirvana de por vida... pero ....no, evidentemente el temazo me impactó. Pero ocurrió que también le pasó esto a un amigo de aquella época. Ese amiguete era un plasta de mucho cuidado, tanto que no tenía ni idea de música pero cuando una canción le gustaba no paraba de hablar de ella y de encumbrar a ese grupo como el mejor de la historia. Resultado le cogí tanta manía a Nirvana como posteriormente al amigo. Era oír al tipejo hablar de música y yo cambiar de tema o directamente irme.

Entonces dónde me enamoré de Nirvana y de la manera de cantar y tocar de Kurt? Ríanse conmigo, en una rémora de tiempos pretéritos llamada Servicio Militar, porque aquí este humilde escribiente se fue a hacer el soldadito valiente -mejor dicho, el marinerito valiente- a Cartagena, a defender a la Grande Madre Patria de los peligros del exterior. Aunque creo que los únicos peligros estuvieron en el interior, de mi cuerpo, en forma de grandes cantidades de alcohol y otras cosas de mal escribir en una página, digámoslo así, que pueden leer señoritas.

Este intrépido marinerito estuvo destinado en el Gabinete de Psicología y Psicotecnia del glorioso Ejército Español, donde aparte de no hacer absolutamente nada de provecho (factor de coincidencia en el 100% de los que hicimos esa sandez llamada Mili) pasó un añito de su juventud. Pues muchas de las tardes de ese maravilloso año estuvo encerrado en su despacho intentando aprobar alguna asignatura de una Universidad situada a unos 657 kilómetros de distancia. Durante esas tardes escuchó mucha música y mucha de ella gracias a Radio 3. Una tarde de 1992 empezó a escuchar la canción Come as you Are, y ahí sí que se produjo el famoso click luego refrendado por la absolutamente maravillosa Lithium. 

Lo demás pues similar a toda la juventud un poco interesada de la música de esa época, con lo que no voy extenderme más.

Evolución de los personajes:
- Kurt Cobain: no hace falta decir nada más.
- Chris Novoselic: mientras las rentas de Nirvana se lo permitan podrá seguir haciendo el indio en pseudo grupos de música.
- Dave Ghrol: el más listo de todos, el tiempo ha demostrado que es un auténtico genio.
- El Servicio Militar: acabó como tenía que acabar, vilipendiado y olvidado.
- Mi amigo el pesado: su interés por la música creo que nació y murió con el Boys and Girls de Blur y el Smell like Teen Spirit de Nirvana, nunca más le he oído hablar de música. 

Enlace a la Wiki sobre Kurt Cobain: http://es.wikipedia.org/wiki/Kurt_Cobain




Esta entrada ha sido escrita escuchando el nunca suficientemente valorado Bleach.

martes, 14 de febrero de 2012

DIES COM AVUI

El mèrit no està en avui. De fet em dona igual ahir, avui que demà (bé, això no és cert; demà ha de ser molt millor que avui, com avui ha estat millor que ahir).


De tota manera m'ha agradat, molt. I, el millor de tot, és que t'hagi agradat.


I sí, ha estat la primera vegada.

lunes, 13 de febrero de 2012

COM PECES D'UN PUZZLE QUE ENCAIXEN Radiohead- JIgsaw Falling into Place




JUST AS YOU TAKE MY HAND

JUST AS YOU WRITE MY NUMBER DOWN
JUST AS THE DRINKS ARRIVE
JUST AS THEY PLAY YOUR FAVOURITE SONG
AS THE MAGIC DISAPPEARS
NO LONGER WOUND UP LIKE A SPRING
BEFORE YOUVE HAD TOO MUCH
COME BACK AND FOCUS AGAIN



THE WALLS ABANDON SHAPE
YOUVE GOT A CHESHIRE CAT GRIN
ALL BLURRING INTO ONE
THIS PLACE IS ON A MISSION
BEFORE THE NIGHT OWL
BEFORE THE ANIMAL NOISES
CLOSED CIRCUIT CAMERAS
BEFORE YOURE COMATOSE



BEFORE YOU RUN AWAY FROM ME
BEFORE YOURE LOST BETWEEN THE NOTES
THE BEAT GOES ROUND AND ROUND
THE BEAT GOES ROUND AND ROUND
I NEVER REALLY GOT THERE
I JUST PRETENDED THAT I HAD
WHATS THE POINT OF INSTRUMENTS
WORDS ARE A SAWED OFF SHOTGUN



COME ON AND LET IT OUT
COME ON AND LET IT OUT
COME ON AND LET IT OUT
COME ON AND LET IT OUT



BEFORE YOU RUN AWAY FROM ME
BEFORE YOURE LOST BETWEEN THE NOTES
JUST AS YOU TAKE THE MIC
JUST AS YOU DANCE, DANCE, DANCE



JIGSAWS FALLING INTO PLACE
THERE IS NOTHING TO EXPLAIN
REGARD EACH OTHER AS YOU PASS
SHE LOOKS BACK, YOU LOOK BACK
NOT JUST ONCE
NOT JUST TWICE
WISH AWAY THE NIGHTMARE
WISH AWAY THE NIGHTMARE
YOUVE GOT A LIGHT YOU CAN FEEL IT ON YOUR BACK
YOUVE GOT A LIGHT YOU CAN FEEL IT ON YOUR BACK
JIGSAWS FALLING INTO PLACE

miércoles, 8 de febrero de 2012

DAILY THINGS Pulp- Common People

- Desayunar o bañarse en tazas imposibles.
- Sofá, manta y perder el mando.
- Girar la llave con esperanza en los ojos.
- Combinar colores discontinuos.
- Encontrar tesoros en la cartelera.
- Buscar ojos entre el humo, apoyados sobre los codos.
- Relojes que no sirven para nada.
- Elegir el CD perfecto para cada ocasión.



She came from Greece, she had a thirst for knowledge
She studied sculpture at Saint Martin's College
er Dad was loaded I said "In
That's where I caught her eye
She told me that
hthat case I'll have rum and coca-cola
She said "fine"
e common people I want to do whateve
And then in 30 seconds time she said "I want to live li kr common people do I want to sleep with common people
else could I do? I said "I'll see what I can
I want to sleep with common people like you" Well what do" I took her to a supermarket I don't know why but I had to start it somewhere
aid "oh you're so f
so it started there I said "pretend you've got no money" but she just laughed and sunny" I said "Yeah Well I can't see anyone else smiling in here Are you sure
you want to sleep with common peop
you want to live like common people you want to see whatever common people se ele you want to sleep with common people like me?" But she didn't understand she just smiled and held my hand
to school But still you
Rent a flat above a shop Cut your hair and get a job Smoke some fags and play some pool Pretend you never wen t'll never get it right 'cos when you're laid in bed at night watching roaches climb the wall
ever do whatever common people do You'll ne
if you called your dad he could stop it all yeah You'll never live like common people You'll nver fail like common people You'll never watch your life slide out of view and then dance and drink and screw
ugh Laugh along with the common peo
because there's nothing else to do Sing along with the common people Sing along and it might just get you thr ople Laugh along although they're laughing at you and the stupid things that you do because you think that poor is cool
hates a tourist especially
Like a dog lying in a corner they will bite you and never warn you Look out they'll tear your insides out 'cos everybod yone who thinks it's all such a laugh yeah and the chip stain's grease will come out in the bath You will never understand
y burn so bright whilst you ca
how it feels to live your life with no meaning or control and with nowhere else to go You are amazed that they exist and th en only wonder why Rent a flat above a shop Cut your hair and get a job Smoke some fags and play some pool Pretend you never went to school
stop it all yeah You'll never live
But still you'll never get it right 'cause when you're laid in bed at night watching roaches climb the wall if you called your dad he could like common people You'll never do whatever common people do You'll never fail like common people You'll never watch your life slide out of view
and then dance and drink and screw 'because there's nothing else to do
I want to live with common people like you.....


viernes, 3 de febrero de 2012

23- BLONDE REDHEAD




23 seconds, all things we love will die
23 magic, if you can change your life

Your tainted heart, my tainted love, repent now
How many times ?
As long as you live, how many times ?
The world will go around

He was a friend of mine, he was a son of god ... 
 he was a son of a gun

23 seconds, in you I see a chance
23 magic, if you change the name of love

Your crazy heart, my crazy love, repent now
How many times ? As long as you wish
How many times ? The world will go around
How many times ? As long as you want
How many times ? The world will go around

He was a friend of mine, he was a son of a gun ...
he was a son of god

23


                                        

martes, 31 de enero de 2012

UN ERROR DE APRECIACIÓN - La Dama Se Esconde

Ahir em vaig equivocar, jo i la meva estúpida supèrbia. Va ser  “Un error de apreciación” com deien La Dama se Esconde i durant 7200 segons vaig anar minvant en la meva fe. Però per sort els mecanismes d’autodefensa són poderosos i em van rearmar sense haver de recórrer a cap mena de vida extra.

Aquest batibull és una disculpa.



Una forma de reír y una forma de llorar, 
escuchaste esa canción, un recuerdo nada más. 
Come con el tenedor, ¿Qué más te da? 
Duermes en tu habitación, ¿Y dónde está? 
Un susurro puede ser mi manera de gritar, 
y en la caja esa canción no ha parado de sonar. 
Adivina qué hora es en mi reloj,
 tarareo esa canción un poco más. 
Hoy te voy a descifrar esa foto que escogí, 
una caja para ti y emborrono otro papel, 
haz la cama de una vez por todas;
 zapatillas que romper,
¿Quién sabe?

Un secreto que esconder y ese cuadro en la pared, 
no está recto, puede ser un error de apreciación. 
¿Me trajiste ese balón que te pedí? 
Un muñeco que cuidar, has mojado el ascensor,
y el azul es un color que me gusta contemplar. 
Puede que hoy divague algo más... 
Hoy te voy a descifrar esa foto que escogí, 
una caja para ti y emborrono otro papel,
 haz la cama de una vez por todas; 
zapatillas que romper,
 ¿Quién sabe?

Un secreto que esconder... No me digas nada más... 
¿Qué demonios hago aquí? ¿No es tarde?
¿Me trajiste ese balón que te pedí? 
Un muñeco que cuidar, has mojado el ascensor, 
y el azul es un color que me gusta contemplar. 
Puede que hoy divague algo más... 
Balancéate otra vez como un barco de papel, 
y en la silla este señor no parece comprender. 
Puede que hoy divague algo más...

Un secreto que esconder y ese cuadro en la pared 
no está recto, puede ser un error de apreciación.

domingo, 29 de enero de 2012

Brian Selzcnick- La Invención de Hugo Cabrett. Una Crítica.



La Invención de Hugo Cabret es un libro mágico, así de claro y contundente.

Tuve la suerte de conocer este libro gracias a un amigo, grande Sasi, que un buen día me lo dejó prometiéndome que me gustaría.

Entré en el libro con un cierto distanciamiento –predisponerme a mí...- aunque reconozco que las primeras ilustraciones me despertaron la curiosidad y en la página 15 ya estaba totalmente enganchado a él. Como no podía ser de otra manera, devoré el libro en pocos días y a mis ojos se convirtió en un libro mágico. ¿Qué quiere decir eso? Pues que es uno de esos libros que todos los que aman el placer de la lectura guardan en el rincón de las emociones dentro de  su corazón. Uno de esos libros que provoca que cada vez que piensas en él, esboces una sonrisa, se dilaten las pupilas y pongas cara de ilusión (sigo hablando de libros, no de mujeres).

Hace unos meses leí una noticia que me dejó helado, el insigne Martin Scorsese estaba estudiando llevar al cine una adaptación de La Invención de Hugo Cabret. En estos momentos, la película ya está rodada, creo que se estrena en España en un par de semanas y no solo eso, sino que tiene la friolera de 11 nominaciones a los Oscar. Es decir, el libro va a dejar de ser un pequeño tesoro oculto para pasar a ser conocido en todos los rincones del planeta. Está claro que si el Director es Scorsese su repercusión va a ser mucho mayor que cualquier Director que hiciese su ópera prima, si encima le sumamos el reclamo de las nominaciones nos encontramos en el momento previo a que la historia suba a una catapulta que la disparará a todos los lugares que queramos imaginar.
¿Es eso bueno? Supongo que para su autor sí, mucho. A mí esta idea no me gusta demasiado (sé que es un pensamiento elitista y snob, pero no voy a engañar a nadie diciendo que quiero compartir mis pequeños tesoros). Venga va, lo reconozco, me disgusta profundamente.

No sé si del libro han hecho edición de bolsillo, si es así la desaconsejo totalmente. El libro se ha de leer en la edición de tapa dura con las ilustraciones, dado que estas son la clave del encanto del mismo. El autor, Brian Selznick, no solo ha escrito la historia sino que la ha ilustrado con tal calidad y pasión que no queda más que empezar a pasar las páginas y meterse de lleno en ella.

Dejaré de divagar y haré una pequeña sinopsis de la historia.

Empezaré contextualizando, la acción se sitúa en 1931, en la ciudad de París.

Hugo es un niño de 12 años que vive con su padre, de profesión relojero. De él ha heredado la pasión por todo tipo de artilugios mecánicos así como una destreza fuera de lo común para entender su montaje y funcionamiento. También de él ha heredado la fijación por un autómata estropeado que se halla en el museo. Precisamente cuando su padre está en el museo con el autómata se produce un desgraciado incendio en el mismo, provocando la muerte del padre de Hugo.

Como consecuencia de este fatal acontecimiento, su tío se lo lleva con él a vivir a un cuartucho en la estación de Montparnasse. Allí trabaja cuidando de que todos los relojes estén engrasados, en hora y funcionen bien. Le enseña a Hugo como tiene que hacer para mantenerlos en perfecto estado pero al poco tiempo el tío desaparece. El niño no dice nada a nadie, sigue viviendo solo en la estación y cuidando de los relojes. En uno de los primeros días de vivir en su nueva morada, Hugo sale de la estación y sus piernas le llevan hasta los restos del incendio del museo, entre los escombros encuentra al autómata sucio y estropeado pero bastante entero, en medio de grandes pesares consigue llevárselo con él a la estación.

Para conseguir piezas mecánicas para tratar de arreglar el autómata, Hugo empieza a robar juguetes de la parada que regenta un anciano en la misma estación. Este juguetero sorprende a nuestro protagonista robando, hecho que hace que Hugo conozca a Isabelle, la sobrina del juguetero, con quien entabla una amistad de esas que ya se sabe que serán para toda la vida.

No voy a continuar para no desvelar más datos de la historia, ya que a partir de aquí es cuando se pone interesante, solo queda decir que el juguetero es Georges Méliès, uno de los precursores del cine, especialmente fantástico, y el libro es un homenaje a él y a otros pioneros del cine. Aunque el personaje de Hugo sea totalmente ficticio, lo que explica de Méliès y sus circunstancias tienen mucho que ver con la realidad.

La historia tiene un cierto aire olivertwistiano ya que Hugo es un pobre huérfano desarrapado que roba para comer y vive en unas condiciones deplorables. Por contra, la relación entre los 2 niños está vestida con mucho encanto e ilusión, el tratamiento que le da al abuelo es muy respetuoso y como decía anteriormente las ilustraciones te cautivan introduciéndote en la historia con una mirada cómplice.

Claro que se pueden encontrar defectos, la historia es difícilmente creíble, la supervivencia y las habilidades del niño le convierten en un pequeño genio y su supervivencia en esas condiciones es francamente imposible... pero en qué historia de fantasía la verosimilitud es importante?.

De todas maneras, coger el libro y zambulliros en él y luego ya me diréis.

Dejo un fotograma de El Viaje a la Luna, imagen que siempre me ha fascinado.



Como curiosidad resaltar que en otro libro mágico, La Mecánica del Corazón de Mathias Malzieu, también aparece la figura de Georges Méliès.

11 nominaciones a los Oscar. ¿No es eso una barbaridad?.

Aprovecho para enlazar la página de la Wikipedia de Georges Méliès un genio con una vida apasionante



Se aceptan críticas, sugerencias y lo que haga falta en Comentarios.